آن جماعت رو به رو شد و جنگ در ميان رفت و خدايشان هزيمت كرد و بسيار كس از آنها كشته شد و راهها از كشتگانشان عفونت گرفت و اين براى مسلمانان فتحى بزرگ بود . ابو بكر پيش از آنكه نامهء طاهر و خبر فتح برسد به دو نوشت : نامهء تو كه حركت خود را با مسروق عكى و قوم وى سوى خبيثان اعلاب نوشته بودى رسيد ، كارى صواب كرده اى . عجله كنيد و فرصتشان مدهيد و در اعلاب بمانيد تا راه از خبيثان امن شود و دستور من بيايد . و اين جماعت عك و همراهانشان به سبب گفتهء ابو بكر عنوان خبيثان گرفتند و آن راه را راه خبيثان گفتند . طاهر پس از فراغ از كار خبيثان با مسروق و جمع عكيان همراه وى در راه خبيثان بماند تا دستور ابو بكر به دو رسيد . ابو جعفر گويد : وقتى خبر در گذشت پيمبر خداى به مردم نجران رسيد مردم آنجا كه چهل هزار مرد جنگى از بنى الافعى بودند و پيش از بنى الحارث آنجا اقامت داشته بود ، گروهى را پيش ابو بكر فرستادند كه پيمان خويش را تمديد كنند و چون بيامدند ، او رحمه الله نامه اى براى آنها نوشت بدين مضمون : « اين نامهء بندهء خدا ابو بكر خليفهء پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم » « است براى مردم نجران كه آنها را از سپاه خويش و هم از خويش پناه » « مىدهد و تعهد محمد صلى الله عليه و سلم را تجديد مىكند جز آنچه محمد » « پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم به فرمان خدا عز و جل در بارهء سرزمين » « آنها و سرزمين عربان از آن بگشته كه در آنجا دو دين نباشد . « آنها را در بارهء جانشان و دينشان و اموالشان و كسانشان و حاضر و غايبشان » « و اسقفها و راهبانشان و كليساهايشان هر كجا باشد و مملوكانشان ، » « كم باشند يا زياد ، امان ميدهد ، سرانهء مملوكانشان نيز مانند خودشان »